ONE LAST NIGHT - Een laatste applaus voor Golden Earring

ONE LAST NIGHT - 29 januari

Een laatste applaus voor Golden Earring

Als Golden Earring-tribute band krijgen we naast veel positieve reacties ook kritiek. Een deel van de Earringfans zit simpelweg niet te wachten op “het zoveelste” bandje dat het Earring-repertoire speelt. Zeker niet als dat gebeurt (zoals deze week) door artiesten die normaal gesproken uit een ander muzikaal hoekje komen. De discussies rondom ONE LAST NIGHT in de diverse fangroepen waren dan ook fel en de meningen liepen, en lopen, sterk uiteen.

Dat mag.

Maar wat gisteravond in Ahoy gebeurde, maakte opnieuw glashelder waarom deze nummers gespeeld móéten blijven worden.

Een muzikale erfenis die generaties verbindt

Iedereen heeft zijn eigen Earring-verhaal. Dat van mij begon toen ik 13 jaar was. Ik zat net op gitaarles en mijn vader nam me mee naar een show van Golden Earring. Het kon namelijk weleens de laatste keer zijn dat we ze live konden zien, de band bestond immers al ruim 35 jaar.

Dat is nu 22 jaar geleden. In die jaren heb ik het geluk gehad om ze tientallen keren live te zien. Altijd vooraan, altijd bij George, kijkend en lerend van zijn gitaarspel. Hij was, en is nog steeds, een groot voorbeeld. Gisteravond sloot ik dat tijdperk in Ahoy af, wederom samen met mijn vader en inmiddels zelf ook als vader van 2 kinderen.

Ton (70) zag Golden Earring voor het eerst toen hij 17 was, samen met zijn vrouw Tineke. Gisteravond waren ze er opnieuw bij, om het voor het laatst live te beleven. Het zijn voorbeelden waardoor je beseft dat een band als Golden Earring een heel muzikaal leven met je mee loopt. Iets wat veel fans zullen herkennen.

Meer dan een tribute: een waardig slotakkoord

Sinds 2021 is Golden Earring niet meer. De reden is bij iedereen bekend. Het blijft ongelooflijk tragisch dat de band nooit zelf afscheid heeft kunnen nemen, op hun eigen manier en op een zelfgekozen moment. ONE LAST NIGHT voelde dan ook niet per sé als een afscheid van de bandleden aan hun publiek, maar vooral als een eerbetoon van fans en artiesten aan een ijzersterk en tijdloos repertoire en aan één van de componisten in het bijzonder. Een laatste applaus voor vier helden die hun afscheid zelf ook liever anders hadden gezien.

Het allerlaatste akkoord van de avond was dan ook voor George. Zijn stem en gitaar klonken nog één keer door dezelfde zaal waar Golden Earring in 2019 hun laatste optreden gaf. Vrijwel niemand hield het droog. Het gemis was voelbaar en werd nóg pijnlijker duidelijk.

Was het “echt” Golden Earring? Nee. Was het een prachtig en meer dan verdiend eerbetoon aan Golden Earring en aan George in het bijzonder? Absoluut. Honderd procent. Zelfs artiesten die vooraf door een deel van de fans kritisch werden ontvangen, wisten te raken.

Het moment waarop de overgebleven Earrings elkaar opzochten voor een laatste buiging, zorgde voor een overweldigende golf van applaus en liefde vanuit de zaal. Een verdiende waardering voor zestig jaar rockgeschiedenis, die na deze week definitief geschiedenis is.

Wij stonden daar gisteravond niet als coverband, maar als fans. Om een laatste eer te bewijzen aan vier muzikanten die zo’n enorme invloed hebben gehad op ons muzikale leven. Golden Earring is niet meer. En dat blijft moeilijk te accepteren. Maar met deze fantastische show krijgt de band nog één keer het applaus dat het verdient.

George, Barry, Rinus en Cesar: dank voor de herinneringen. Dank voor de muziek. Mogen deze nummers tot in lengte van dagen blijven klinken.

Ook voor George.